Η ιστορία της Κεραμεικός Ξυλουργικής

Από το Ηράκλειο στον Κεραμεικό

Ο Νίκος Παπαδάκης μεγάλωσε με τη μυρωδιά του ξύλου. Ο πατέρας του, ο Μανώλης, διατηρούσε ξυλουργείο στο Ηράκλειο για δεκαετίες, και ο Νίκος πέρασε τα εφηβικά του χρόνια εκεί μέσα, μαθαίνοντας πρώτα να κρατάει σωστά ένα σκαρπέλο και ύστερα να διαβάζει το νερό της ξυλείας πριν ακόμα τη δουλέψει. Δεν ήταν επίσημη μαθητεία με χαρτιά και πιστοποιητικά. Ήταν πρωινές ώρες στο εργαστήριο, λάθη που διορθώνονταν χωρίς πολλές κουβέντες, και η σταδιακή κατανόηση ότι το καλό έπιπλο δεν είναι υπόθεση μηχανής αλλά κρίσης.

Το 1997 και το μικρό εργαστήριο

Το 1997 ο Νίκος ήρθε στην Αθήνα και νοίκιασε έναν χώρο στον Κεραμεικό, τότε ακόμα βιοτεχνική γειτονιά με αποθήκες και μικρά συνεργεία. Το εργαστήριο ήταν περίπου εξήντα τετραγωνικά, με μια παλιά μπαντοπρίονη που είχε αγοράσει μεταχειρισμένη από έναν ξυλουργό που έκλεινε στη Νίκαια. Τους πρώτους μήνες δούλευε κυρίως επισκευές και μικροεπεμβάσεις σε παλιά έπιπλα. Η δουλειά ερχόταν αργά, με το στόμα σε στόμα, από γείτονες και μικρά μαγαζιά της περιοχής. Κανείς δεν τον ήξερε, τίποτα δεν ήταν δεδομένο.

Σιγά σιγά άρχισαν να έρχονται παραγγελίες για κατασκευή από την αρχή. Μια βιβλιοθήκη για ένα διαμέρισμα στο Μεταξουργείο. Μια τραπεριά για ένα εστιατόριο στο Γκάζι. Ένα παιδικό δωμάτιο με εντοιχισμένα ντουλάπια που έπρεπε να χωρέσουν σε στρεβλό χώρο με ακανόνιστες γωνίες. Αυτή η τελευταία παραγγελία, θυμάται ο Νίκος, ήταν η στιγμή που κατάλαβε ότι η δουλειά που τον ενδιαφέρει πραγματικά είναι το έπιπλο που λύνει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα σε έναν συγκεκριμένο χώρο, όχι το τυποποιημένο κομμάτι που χωράει παντού και πουθενά.

Εικοσιεννέα χρόνια δουλειάς

Σήμερα, το 2026, η Κεραμεικός Ξυλουργική έχει εικοσιεννέα χρόνια παρουσίας στην Αθήνα. Ο χώρος μεγάλωσε δύο φορές και πλέον φιλοξενεί πλήρη εξοπλισμό για κατεργασία μασίφ ξύλου και ξυλοπλακών, από δρυ και καρυδιά ως τεφρόξυλο και κεράσι, ανάλογα με το τι ζητάει η κάθε κατασκευή. Το βασικό ζητούμενο δεν άλλαξε από το 1997: κάθε έπιπλο σχεδιάζεται και φτιάχνεται αποκλειστικά για τον χώρο και τον άνθρωπο που το παράγγειλε.

Στο εργαστήριο δουλεύουν σήμερα τέσσερα άτομα. Ο Νίκος αναλαμβάνει τη συνάντηση με τον πελάτη, τη λήψη μέτρων και τον τελικό έλεγχο κάθε κατασκευής πριν βγει από το εργαστήριο. Ο Στέλιος Κοντός, που ήρθε το 2008 ως βοηθός και σήμερα χειρίζεται αυτόνομα το μεγαλύτερο μέρος της μηχανουργίας, και ο Δημήτρης Αλεξίου, που εξειδικεύεται στα φινιρίσματα και στη λεπτή εργασία με το χέρι. Η Κατερίνα Σαββίδη, στο εργαστήριο από το 2019, ασχολείται με τον σχεδιασμό και τις αποτυπώσεις χώρου, χρησιμοποιώντας λογισμικό τρισδιάστατης απεικόνισης για να δείξει στον πελάτη πώς θα μοιάζει το κομμάτι πριν αρχίσει η κατεργασία.

Πώς δουλεύουμε

Κάθε κατασκευή ξεκινά με μια συζήτηση στο εργαστήριο ή στο χώρο του πελάτη. Μετράμε, σημειώνουμε, ρωτάμε. Τι αποθηκεύεται εκεί, πώς κινείται ο κόσμος στο δωμάτιο, τι ύψος έχει η οροφή, πού πέφτει το φως. Ύστερα ο σχεδιασμός, η επιλογή υλικού, η έγκριση από τον πελάτη και μόνο τότε αρχίζει η κατεργασία. Δεν τρέχουμε. Ένα κομμάτι που θα στέκεται για τριάντα χρόνια δεν φτιάχνεται με βιασύνη.

Ο Κεραμεικός σήμερα

Η γειτονιά γύρω μας άλλαξε πολύ από το 1997. Τα παλιά συνεργεία έδωσαν τη θέση τους σε γκαλερί και καφέ, αλλά εμείς μείναμε εδώ. Μας αρέσει αυτή η αντίφαση: ένα εργαστήριο με πριόνια και ροκάνα σε μια γειτονιά που τώρα προτιμά τη σιωπή των εκθέσεων. Ο Νίκος δεν σκέφτηκε ποτέ σοβαρά να φύγει. Το εργαστήριο έχει ιστορία εδώ, και η ιστορία δεν μεταφέρεται εύκολα.

Αν θέλετε να μιλήσουμε για μια παραγγελία, καλέστε μας ή περάστε από το εργαστήριο. Χαιρόμαστε να δείξουμε στον κόσμο τον χώρο, να δουν από κοντά τα υλικά και να καταλάβουν πώς φτιάχνεται ένα έπιπλο από την αρχή ως το τέλος.